Gå til sidens hovedinnhold

Glasprinsessa

29 år gamal står Connie Holvik klar til å overta sjefsstolen i ein mannsdominert bransje. Trass ein dysleksi så tung at ho må lese tekstane baklengs for å forstå dei, tok ho høgare utdanning enn far sin. I feriane avreagerer ho med pudderkjøring i Alpane og råsterke bilar – i god, gamal Holvik-stil. Det vil seie i 250 km/t.

Artikkelen er over 4 år gammel
For abonnentar

– Då eg lærte å snakke, var det ikkje lenge før eg sa at «Eg skal bli glasmeister, slik som Besten», ler Connie Holvik.

Og det vart ho. Med tid og stunder skal 29-åringen ta over ei bedrift med 60 millionar i omsetting. Men ho har ikkje komme lett til det.

– Eg har alltid ville jobbe med det her. Eg hugsar godt første gang eg var med Besten ut og skifta vindauge i eit hus. Han leste opp lastebilen med ruter, og så sette vi oss i bilen og køyrde. Oppe i Askvollkrysset hugsar eg at eg tenkte: «Dette skal eg gjere. Dette skal bli livet mitt. Køyre rundt og skifte ruter, det skal jammen bli kjekt!». Eg var vel tolv år, kanskje fjorten? Eg veit ikkje. Eg var jo der heile tida, heile vegen.

19 år gammal møtte Connie Holvik veggen. Ein vegg som alltid hadde vore der. Dysleksien.

Etter eitt år på teknisk byggfag i Florø og tre år i lære, begynte ho på påbygg for å få allmenn studiekompetanse, og så var tanken å gå vidare på ingeniørstudiet. Men dysleksien stoppa henne: 

– Matematikken og fysikken vart eit hakk for tøft. Å ta tre år realfagsmatte på eitt år, det vart for tungt. Og når du då har ti timar norsk i veka i tillegg, så vart det rett og slett eit hakk for krevjande for meg.

Dysleksien har følgt henne alltid. Kor tungt skulearbeidet går når ein har det slik, forstår du kanskje når du høyrer om studieteknikken Connie har lært seg:

– Når eg skal lese noko som eg verkeleg må få med meg, noko som er viktig å lære, les eg først teksten baklengs. Då får eg inn ord for ord. Og så les eg den framlengs, då har eg orda, og så får eg samanhengen. Det er eit triks eg lærte av ein norsklærar.

Det er spesielt nynorsk som stokkar seg:

Eg har dysleksi. Først les eg teksten baklengs, ord for ord. Så les eg den framlengs, då har eg orda, så får eg samanhengen.

Connie Holvik

– Den første stilen eg skulle levere inn på påbygg skreiv eg på bokmål. Då eg fekk den tilbake syntest læraren den var kanongod. Så skreiv eg ein på nynorsk, og då eg fekk den tilbake spurte læraren kven som hadde skrive det. Det kunne ikkje vere meg? Den var jo så elendig?

– Jau, det var jo meg, då. Han spurte om eg var schizofren, om eg hadde to personlegdommar?

– Eg sa «Hallo, slik er det. Når du har dysleksi og skal skrive nynorsk, så blir det slik. Dysleksi og nynorsk, det skulle vore forbode.»

– Er det noko gale med nynorsk og, no?

– Alt eg skriv i dag, skriv eg på bokmål. Då glir orda på ein heilt anna måte. Skriv eg nynorsk, så spør eg meg sjølv heile tida: «Er dette noko eg seier, eller er det slik det skal skrivast?» Nesten alt du ser i media er på bokmål, det er mykje lettare å ta til seg enn nynorsk.

Påbygget gjekk på dunken, men Connie gav seg ikkje.

– Eg sette meg ned og lærte meg studieteknikkane på nytt, og så gjekk eg to år på Fagskulen i Bergen, fagteknikk for bygg.

Som fagteknikar innanfor bygg og med fagbrevet i lomma følgde to år som montør, og så to år på kontor som salskonsulent hos Hole Glass i Bergen. Der møtte ho Andreas Nylund, som og har jobba med glas mesteparten av sitt vaksne liv. 

– Vi har vore i lag i fire år. Vi flytta til Førde for tre og eit halvt år sidan.

– Så snart du hadde utdanninga og mannen i boks, var det rett heim til Førde?

– Nei, ha ha, det var ikkje planlagt, sånn sett. Men då Glasmeister John Holvik fekk tilslag på ein stor jobb og det var behov for fleire i administrasjonen, vart Andreas tilboden jobben.

Det Holvik Glas dei kom heim til, var eit ganske anna firma enn det fjortenåringen Connie gjekk rundt og bygde draumane sine i.

– Då hadde vi tretti millionar i omsetting, no passerer vi seksti, fortel pappa Bjørn.

– Og vi er vel blitt ti fleire tilsette og.

– Femten, korrigerer bestefar John. Han har kontroll. Kvar dag er han innom til kaffi halv ti, og lunsj klokka tolv.

– Han har full oversikt. Han interesser seg for flyten, ikkje detaljane i drifta. Det slutta han med den dagen han gjekk av, fortel Connie. 

– Korleis er det å komme heim att som ei glasprinsesse, 29 år gammal og få overta eit botnsolid firma som tener gode pengar, og å gå rundt og vere sjefen til karar dobbelt så gamle som deg som jobbar på verkstaden?

– Eg har no sjølv vore med i mange år, både i produksjon og montering, så eg veit kva dei held på med. Og eg veit nok om det til å sette utruleg pris på den jobben dei gjer.

– Og då kan du no kanskje og ta med at vi har hatt utruleg lite utskiftingar i staben her, seier Bjørn.

– Vi har elleve stykke som har jobba her i over 25 år, og fire i over 30 år. Den som har jobba her lengst har jobba her i 42 år.

Det er Holvik Glas sin styrke, men samtidig og eit svakt punkt, ser Connie:

– Vi har veldig flinke montørar, som har utvikla sin kompetanse etter kvart som bygga er blitt større og større, og oppgåvene meir og meir kompliserte. Utfordringa no er å rekruttere ungdom som dei kan overføre sin kompetanse til, slik at ikkje den følger dei ut døra den dagen dei går av. Difor har vi no tilsett ein lærling, og han blir ikkje den siste.

– Blir du sjef her no, då?

Der tek sjefen over:

– Nei, det er for tidleg. Eg er ikkje heilt klar for å pensjonere meg enno, seier Bjørn (54).

– Men på sikt blir det Connie. Ho skal få meir og meir ansvar. No jobbar vi med at ho skal få overta nokre aksjar, så ho får meir eigarforhold til det ho jobbar med. Men vi har no ikkje dårleg tid.

Sidan 2014 har Connie og Andreas budd på Viebøen.

– Korleis er det, då, for ein bygut, å flytte til Førde?

Andreas bikkar på hovudet, smiler lurt. Det er tydelegvis eit spørsmål det finst mange svar på.

– Altså, eg slepp jo stå i kø. Og så er vi jo veldig glade i å gå på ski. Og det får vi no gjort nok, i alle fall. Men det å kunne gå ut og ete på kva restaurant du vil, saman med ein gjeng vener, det ... Det blir det jo slutt på. Det har det blitt mykje mindre av her, men innimellom samlast vi for å utforske Førde by.

Han fortel og at dei er glade i den storslåtte naturen i fylket. Fjellet er turarena både sommar og vinter.

– Vi er jo veldig glade i å reise og, då, smett Connie inn:

– På snitt er vi vel på tur i alle fall anna kvar helg. Anten på hyttetur, eller på skitur, eller ein helgetur til Bergen for å besøke familie og vener, eitt eller anna.

– Kva er den finaste turen de har vore på?

Dei ser lurt på kvarandre:

– Tesla-turen, seier Connie.

– Vi reiste saman med eit vennepar på tur til Europa, dei hadde Tesla, og vi hadde Tesla. Det var ut i det blå, vi hadde bestilt billett med ferje Larvik–Hirtshals, og det var alt som var bestemt. Vi kom oss heilt til Venezia. På vegen fekk vi oppleve å køyre i kapp med ein Maserati i dei sveitsiske alpane. Då vi kom i 200, slepte vi han og let han fare.

– Elbil! Fnys pappa Bjørn.

– Dei har jo ikkje lyd! Du må ha litt lyd når du dreg på, det er jo halve kjensla!

– Han hadde lyd nok, Maseratien!

Familien Holvik er bilgalne. Det er berre greitt. Det finst ikkje anna ord for det.

– Mamma har ein A3 E-tronic, og pappa ein S3. Vi har ein A6.

– Audi, altså?

– Ja, ja.

Connie ser på meg som om eg er heilt idiot. Som om det finst anna bil.

Lidenskapen har gått i arv. Familien Holvik = Audi. Pappa Bjørn og bestefar John har og alltid køyrt Audi. John hadde eit lite avbrekk:

– Det var då vi begynte å leige ut til Opus. Då kjende eg meg forplikta til å køyre Opel ei stund. Men det gjekk fort over.

Etter to Teslaer er også Connie tilbake i Audi-falden:

– Det vart for tungvint, med masse barnesjukdommar, og eit verkstad i Bergen med fire og ein halv månads ventetid, kvar gong det var noko gale. Det gjekk berre ikkje.

– Beste skituren, då?

– Åhh, Chamonix! Utbryt dei, faktisk i kor.

– Det var ein dag der nede, det hadde snødd tett kvelden før, og vi bestemte oss for at neste dag skulle vi stå opp tidleg og dra heilt inst i dalen og heilt til toppen der. Der finst det ein upreparert bakke som går over i ein isbre, og pudderet lava ned. Ground Mountains, heiter det. Halv tolv stod vi på toppen. Og der, 3233 meter over havet, møtte vi dei første nordmennene vi hadde sett på ei veke, og det var altså ein gutegjeng på tjue stykke–frå Sunnfjord. Ein av dei festa brillene og hjelmen og gjekk fram til kanten og såg utfor. Og der var det bratt. « Åh, i H…!» utbraut han, og så kom han inn att. Vi festa brillene, gjekk fram, og heiv oss utfor. «Nei, der for dei!», høyrde eg ein sa. Det var stupbratt, men med pudder til midt på brystet går det ikkje så fort likevel. Vi flaut i pudderet, slappa av og koste oss. Vedunderleg. Vel nede venta ei velfortent øl. Den var jammen god.

Kvart år har Connie og Andreas brukt å ta ei veke skiferie i Alpane. Berre ikkje i år. Dei har nemleg noko anna dei ventar på:

– Vi skal ha barn. I mai. Då tek vi ikkje sjansen på knall og fall.

– Er det ein ung glasmeister du ber på?

Ho får ikkje sjanse til å svare før pappa Bjørn skrik opp:

– Nei, stakkars gut eller jente, om yrket skal vere bestemt før dei er ute av mammas mage! Det får tida vise.

Den som har møtt Bjørn Holvik med ein lastebil søkklest med ruter, veit at han likar å køyre fort. Og lidenskapen går i arv:

– Ein anna kjekk ting, på den Veneziaturen: Vi kappkøyrde på Autobahn med venneparet vårt. Vi låg ved sida av kvarandre, drog på, og vi kom opp i 200, og der gav bilen deira seg. Vi sat og såg på speedometeret vårt, og det talte 201, 202, 203, og der stoppa det, og vi drog frå dei, ha ha ha!

– Er det det fortaste du har køyrt? 203 km/t?

Connie raudnar, skottar bort på pappa Bjørn. Dei prøver å skjule eit smil, og held kjeft så godt dei kan. Lufta er stinn av historier som ikkje skal forteljast.

– Njaa, eg har no køyrt fortare enn det. 250. På Autobahn i Tyskland. 90 D’en gjekk jo i 250 km/t. 85’en var avgrensa til 200.

– Aha, no skjønar eg kvifor du slapp Maseratien då de kom opp i 200: De køyrde 85’en og den var avgrensa til 200. Du hadde rett og slett ikkje noko val? Var det slik det var?

– Det var slik det var.

Kommentarer til denne saken