No er det over 20 år sidan vi flytta frå Oslo til Viksdalen, tok over gard frå generasjonen før oss, bygde hus og vart ein del av bygda. Det var ikkje noko vanskeleg val. Vi er glade i Sogn og Fjordane, her er ei bygd med godt barnehage- og skulemiljø, og ei bygd full av engasejrte, kunnskapsrike menneske som stiller opp og gjer ein innsats for at ting skal fungere bra. For oss som meiner verdiar er meir enn det som kan målast i pengar, vart dette eit godt val.

Det ser til og med ut som vi har ungdom i huset som ynskjer å kome tilbake til bygda etter at dei er ferdige med utdanninga. Kan ein ønskje seg meir?

Men så vart vi ein del av storkommunen Sunnfjord. Intensjonsavtalen vart skriven, med mange fine ord. No er vi komne til budsjett. Og skuleplan. Her skal utkantskulane leggast ned. Hadde dette vore oppslaga då vi skulle etablere oss, hadde det ikkje vore attraktivt å flytte til Viksdalen. Det kan snart sjå ut som det einaste som står att av intensjonsavtalen, er at ingen i administrasjonen skal seiast opp eller gå ned i løn. Så får heller barn og unge ta kostnadane. Å legge ned tilboda i bygdene våre slik at folk ikkje vil flytte hit, må vere å gå baklengs inn i framtida.

Til tross for at framlegget om å legge ned ungdomstrinnet i Viksdalen og flytte elevane til Sande har blitt lagt på is tidlegare bl.a. på grunn av rasfarleg skuleveg, set no kommunalsjef forskule dette opp som eit framlegg som skal gjennomførast komande femårsperiode. Vegen har ikkje blitt tryggare, og i våre auge er ungane like mykje verd

Eit år som del av Sunnfjord kommune fortener både ettertanke og oppsummering. For min del går den i blues. Skal passe til melodien til «Mandag mårra blues». Fritt fram å bruke for alle bygdelag. Etter første verset er eine linja i refrenget kutta.

Intensjonsavtale-blues

Sete her med kaffikoppen, slår opp i avisa.

Er det noko nytt for oss i Sunnfjord her i dag?

Saman blir vi store, saman blir vi sterke.

No kan vi styrke alle bygdelag.

Her ventar knapt dei store nederlag?

Før intensjonsavtale-blues

Intensjonsavtale-blues.

Kaffien den kolnar

Håpet fell i grus

Med intensjonsavtale- blues

Dei startar med å kutte fleire skular- fleire bygder

For storkommune kostar mykje pengar å få til

Dei skuldar på dei gamle som veks i tal og alder

Og tek vekk alt vi treng nett som dei vil

No kan vi faktisk ikkje teie still!

Intensjonsavtale-blues

Olve Grotle lova oss

Eit liv i sus og dus

Før intensjonsavtale-blues

I mange hus og heimar sit det folk og les det same

Uroa den brer seg over nærmiljøet «mitt»

Skal bygdene fungere treng vi alle små og store

Her trengst vi og her bidreg kvar med sitt.

No får vi sjå verdien svart på kvitt

Intensjonsavtale-blues

Storkommunen er visst berre kamp om mitt og ditt

I intensjonsavtale-blues

Vi har fått ei fagutviklingsgruppe her i Sunnfjord

der tidlegare sjefar frå kommunane er med.

Løna der kan sikkert vere med og redde skular,

men dei som får bestemme vil’kje det

For alle vil ha løna si i fred!

Med intensjonsavtale-blues

Administrasjonen skal vi ikkje

tulle med

I intensjonsavtale-blues

Når kommunar blir for store, og feil folk sit ved roret

Blir menneska usynlege - systemet styrer alt!

Verdi er meir enn pengar, kommune mer enn sentrum

Det treng visst folk i Førde bli fortalt.

Intensjonsavtale-blues

Akkurat no ser det ut som mykje kan gå galt.

Intensjonsavtale-blues.

Les også

Ein leksjon i slett utkantstrategi